Een nieuw jaar ligt voor ons …
De evangelist Matteüs vertelt het verhaal over de wijzen uit het oosten die op zoek gaan naar het pas geboren koningskind. In dit bijzondere verhaal herken ik de zoekende mens van vandaag, herken ik het verlangen dat in ieder van ons leeft, het verlangen naar een zinvol leven, de behoefte aan een doel, de worsteling en de lange duur van de weg naar het licht.
Wij mensen zijn zoekers. We berusten niet in het vergankelijke, het duistere. We zoeken naar het waarom en hoe, naar de zin. Ons vermogen tot denken en combineren stimuleert ons tot ontdekkingen en technische ontwikkelingen. Maar, het zoeken naar snelle bevrediging leidt tot oplossingen aan de oppervlakte, een wildgroei van onze consumptie- en weggooimaatschappij. Is er nog verbinding met de werkelijke vragen die we hebben? Wij als mensen van deze tijd zijn voortdurend bezig goud, wierook en mirre voor ons zelf te vinden in plaats van het aan een ander te geven. We raken het spoor bijster. We zijn de ster kwijt.
Als we dit nieuwe jaar eens met de wijzen meereizen? Je moet dan wel wat durven riskeren. Je zult er aan moeten wennen dat de reis niet altijd over goed gebaande wegen en platgetreden paden gaat. Dat het wel eens anders zou kunnen gaan dan je had gedacht. Dat het niet blijft, zoals het altijd is geweest. Dat het anders zal gaan. Dat je zelf zult moeten veranderen. Dat je zult moet zoeken naar een weg.
Het licht is telkens daar waar je het niet vermoedt. Het werkelijke weten – weten met je hart – is daar waar de wetenschap niet het alleenrecht heeft en de boventoon voert. Het werkelijke zien is daar waar wij onze ogen kunnen sluiten en ook eens stil kunnen worden. Onze werkelijke kracht is daar waar wij onze zwakheid durven toegeven, durven bekennen. Als je dat eenmaal ervaren hebt, dan wordt je leven er door veranderd. Dan ga je er anders door leven. Dan verloopt je reis anders.
Zo kan ook onze geloofsgemeenschap haar weg gaan weg in dit nieuwe jaar. Principieel onzeker, kwetsbaar, open voor verrassingen. Ja, natuurlijk kun je ook star de oude paden blijven lopen en wachten tot de laatste het licht uit doet. Maar is leven en geloven dan alleen maar, gaan in de gebaande wegen? De traditie voortzetten?
Of moet je misschien ook zelf, nieuwe wegen banen. Onvermoede paden bewandelen. Juist van het gebaande pad afwijken, om nieuwe ontdekkingen te doen, om je eigen pad te vinden? Er ligt een heel nieuw jaar voor ons om op die vragen antwoord te vinden.
ds. Gerrit Olsman