Sinds Evariste een landbouwtraining volgde bij Rwandese zusters heeft zijn gezin het een stuk beter: “Wij kunnen nu leven van de opbrengst van ons land. We verbouwen zelfs genoeg om groenten te verkopen. Daardoor kan ik onze elektriciteit, ziektekostenverzekering en de school voor mijn drie kinderen betalen en nog geld opzij leggen voor moeilijke tijden.” De Rwandese zusters hebben hem geleerd om terrassen aan te leggen, zodat vruchtbare grond niet kan wegspoelen. Ook maakt hij nu gebruik van irrigatie en wisselteelt. Vroeger verbouwde Evariste alleen zoete aardappels en bananen, nu veel meer gewassen: aubergines, paprika’s, bieten, bonen, uien en tomaten, die hij ieder jaar van plek verandert. Ook weet hij nu hoe belangrijk bomen zijn om water vast te houden. Zijn leerproces gaat door: ongeschoolde boeren als Evariste worden gekoppeld aan een professionele boer in de buurt. De Rwandese zusters kunnen één boer of boerin trainen voor 160 euro. Daar vragen we uw bijdrage voor via Kerk in Actie.
Meer informatie vindt u op: www.kerkinactie.nl/zustersrwanda 

Vooraankondiging Voedselbank
De inzamelingen voor de Voedselbank in beide kerken op de eerste zondag van de even maanden. 
De volgende inzameling is volgende week zondag 2 augustus.

Dat betekent dat er voor of na een rouwdienst geen condoleance bezoeken kunnen plaatsvinden in de kerk.
De kerkzaal is eventueel beschikbaar voor een rouwdienst, hiervoor kunt u contact opnemen met Rob Kracht: 06-12671963. Begrafenisondernemers kunnen goed meedenken over alternatieve opties.
Wij vragen om begrip en uit te wijken naar andere locatie.

Met vriendelijke groet, Sylvia de Vries

 In Kampen houdt een kerk al bijna zeshonderd dagen een onafgebroken dienst gaande om de familie Babayants te beschermen tegen uitzetting. Geen juridische truc, maar liturgie als laatste verdedigingslinie: gebed, gezang en aanwezigheid waar de politiek afwezig blijft. De kerk maakt daarmee zichtbaar wat beleid onzichtbaar maakt. Vier kinderen, hier opgegroeid, spreken onze taal, gaan naar onze scholen en hebben hun toekomst hier leren denken. Zij zijn geen bijlage bij het dossier van hun ouders. Zij zijn kinderen, mensen met een eigen waardigheid. Juist daarom schuurt voor mij Bontenbals redenering met de ziel van de christendemocratie. Het CDA spreekt graag over publieke gerechtigheid, solidariteit, gespreide verantwoordelijkheid en rentmeesterschap. Maar publieke gerechtigheid is meer dan ordelijk bestuur. Zij vraagt dat de overheid concrete mensen tot hun recht laat komen, juist wanneer systemen blind worden.

Bontenbals argument klinkt redelijk: besluiten moeten worden uitgevoerd, ouders mogen niet worden beloond, een pardon geeft verkeerde prikkels. Maar kinderen verantwoordelijk houden voor het handelen van hun ouders is geen gerechtigheid. Het is erfzonde in beleidsproza. Het Evangelie vertelt juist dat mensen niet gevangen mogen blijven in schuld die hun wordt toegerekend zonder dat zij haar dragen. Natuurlijk moet een overheid grenzen stellen. Christendemocratie is geen grenzeloos sentiment. Maar zij is evenmin kille regelzucht met een kruisje op de revers. Tussen wetteloosheid en hardvochtigheid ligt de menselijke maat. Daar klinkt de Bijbelse vraag: wat gebeurt er met de wees, de vreemdeling, het kind zonder macht?

Daarom vind ik het wrang dat Bontenbal barmhartigheid en rechtvaardigheid zegt te verbinden, maar ze feitelijk uit elkaar trekt. Barmhartigheid mag vrijwilligers inspireren, kerkmensen ontroeren en kaartenacties vullen. Maar zodra de kerk haar roeping serieus neemt en de macht aanspreekt, heet zij ineens druk op het systeem. Dan wordt barmhartigheid gedegradeerd tot particulier gevoel, terwijl zij in de christendemocratische traditie publieke betekenis heeft.

De hoogste bestuursrechter heeft bovendien duidelijk gemaakt dat het belang van langdurig in Nederland verblijvende kinderen zwaar moet wegen. Dat is geen sentiment tegenover recht, maar een herinnering aan waar recht voor bedoeld is. Recht zonder barmhartigheid wordt bureaucratie; barmhartigheid zonder recht wordt willekeur. Een overheid die kinderen laat verdwijnen achter ouderlijk gedrag, raakt beide kwijt. Precies daarom doet de kerk in Kampen ertoe. Zij neemt niet de stoel van de rechter over en schrijft geen migratiebeleid. Zij doet iets ouderwets christelijks: schuilplaats bieden, namen noemen, de macht herinneren aan gerechtigheid. Wie christendemocratisch denkt, zou zo’n kerk niet moeten zien als hinderlijke druk, maar als maatschappelijk geweten.

Solidariteit is geen medelijden op afstand. Zij vraagt dat wie weinig macht heeft niet wordt opgeofferd aan bestuurlijke netheid. Een kind dat hier leert fietsen, rekent in onze klaslokalen en thuis raakt op onze schoolpleinen, is niet slechts een juridische afgeleide van ouderlijk falen. Wie dat wegschuift, maakt van kinderen beleidsinstrumenten. Ook rentmeesterschap gaat hierover. Een overheid die kinderen jarenlang laat wortelen en daarna zegt dat hun wortels bestuurlijk niet tellen, breekt af wat gemeenschap heeft opgebouwd: taal, vriendschap, vertrouwen, school, thuisgevoel. Dat is geen verantwoord bestuur.

Het kerkasiel is daarom geen romantische actie, maar een profetische onderbreking. De kerk zegt niet: wij staan boven de wet. Zij zegt: houd de wet opnieuw in het licht van menswaardigheid, geweten en genade. Zij geeft de vraag van de barmhartige Samaritaan terug aan de politiek: wie is hier de naaste, en wie loopt door? Bontenbal kiest voor het nette nee: juridisch ingepakt, theologisch arm. En juist daarom deugt zijn stellingname mijns inziens niet. Niet omdat grenzen onbelangrijk zijn of procedures er niet toe doen, maar omdat christendemocratische politiek begint bij menselijke waardigheid en solidariteit die iets kost. In Kampen luiden de kerkklokken niet tegen de rechtsstaat, maar vóór haar beste belofte: dat ieder kind méér is dan een dossier.

ds.Gerrit Olsman

In het najaar van 2025 heeft de kerkenraad ingestemd met de vorming van een nieuw bestuur met vijf rollen: voorzitter, secretaris, bestuurslid mens & middelen (gaat om financiën, gebouwen en vrijwilligers), bestuurslid vernieuwing & verbinding (gaat om nieuwe vormen van geloofsbeleving en kerk naar buiten), en bestuurslid gemeenteopbouw (gaat om kernteams, pastoraat, jeugdwerk, etc.). Johan Visser en Wijgert Verstoep zijn, met hun ervaring, voor het nieuwe bestuur beschikbaar als sparringpartners. Naast het nieuwe bestuur wordt nog een ledenraad gevormd. Daarover volgt later meer informatie. 

De gemeente kan opmerkingen of bezwaren mailen naar kerkenraad@pknsoest.nl. Dat kan tot en met vrijdag 26 juni. De zomermaanden zijn een overgangsperiode van huidige kerkenraad naar nieuw bestuur. Vanaf begin september gaat het nieuwe bestuur van start.

Beste gemeente, 
Graag stellen wij ons aan jullie voor als het beoogde nieuwe bestuur. Bij deze rol past ons vooral bescheidenheid. We realiseren ons dat een gemeente niet wordt gedragen door een bestuur, maar door de betrokkenheid, inzet en het geloof van velen.

We hebben ons beschikbaar gesteld omdat we ons betrokken voelen bij de gemeente en graag willen bijdragen aan een goede toekomst. De komende tijd willen we daarom vooral luisteren. Wat leeft er binnen de gemeente? Welke wensen, zorgen, ideeën en kansen zien jullie?

De input die we ophalen willen we bundelen en vertalen naar een plan voor de toekomst van onze gemeente. Daarbij willen we steeds zoeken naar Gods leiding en ontdekken welke stappen goed zijn voor onze gemeente. We kijken ernaar uit om velen van jullie te ontmoeten en met elkaar in gesprek te gaan. 

Hartelijke groet, het beoogde bestuur

V.l.n.r. Maurits Waanders, Ben Bokdam, Corine van den Berg, Bertus Tichelaar en Christine van Donselaar

Christine van Donselaar 
Vanaf 1998 wonen we met veel plezier in Soest. ‘We’ is met mijn man Gerald en twee in Soest geboren zonen die intussen 25 en 27 jaar oud zijn en niet meer thuis wonen. Mijn werkervaring bestaat uit veel verschillende rollen: leidinggevende, programmamanager, adviseur, marketeer en coach in zowel het onderwijs (HBO/universiteit), de consultancy als het bedrijfsleven. Bij de PGS ben ik actief geweest als ouderling en heb ik jarenlang kinderkerk gedaan. Verder ben ik hardlooptrainer bij Pijnenburg. Naast sporten, houd ik van in de natuur wandelen, lezen, reizen en etentjes met vrienden. Mijn motivatie om actief te worden in het bestuur is dat ik het belangrijk vind dat de PGS op een bruisende wijze blijft bestaan, ook voor toekomstige generaties.

Corine van den Berg 
Sinds 2017 woon ik met mijn man Marc, zoon Simon (inmiddels 17) en dochter Loïs (inmiddels 12) in Soest-zuid. In mijn werk bij een waterschap zoek ik samen met boeren, gemeenten en provincies oplossingen voor waterkwaliteit en bodemdaling. Ik ben gestart in de Wilhelminakerk omdat dat lekker dichtbij huis was en er redelijk wat kinderen kwamen. Daarna overgestapt naar de Emma. Ik vind het altijd leuk om snel mensen te leren kennen en ga dan al snel allerlei vrijwilligerstaken doen. Zo ben ik actief bij de organisatie van de doedag, in de diaconie, het team organisatie eredienst en begeleid ik de tieners van checkpoint. Ook zie je me af en toe als hulpkoster. Maar nu ga ik mijn energie vooral inzetten voor iets dat ik erg belangrijk vind en dat is de toekomst van onze mooie PGS met al zijn pluriformiteit en vele mensen jong, oud, vrijwilliger, werker, medemens. 

Maurits Waanders 
Ik ben Maurits Waanders, getrouwd met Lisabeth en vader van onze kids Ruben, Markus en Linde. Ik ben kerkelijk opgegroeid en heb in mijn leven verschillende kerken leren kennen. Sinds 2012 wonen we in het prachtige Soest en zijn we verbonden aan de Emmakerk. In mijn werk stuur ik technische en operationele teams aan binnen een productieomgeving. Ik haal veel plezier uit het samenwerken met mensen en het gezamenlijk realiseren van verbeteringen. De afgelopen twee jaar heb ik met veel plezier meegeholpen bij het PGS-kinderkamp. Daar heb ik ervaren hoeveel energie, talent en betrokkenheid er binnen de gemeente aanwezig is, bij jong en oud. 
De kerk, en vooral de mensen die samen de kerk vormen, hebben een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Je maakt deel uit van een groep mensen die geloof, hoop en zorg voor elkaar én voor de wereld om ons heen belangrijk vinden. Natuurlijk zijn er verschillen, maar als het erop aankomt herken je elkaar en is er een gezamenlijke wil om goed te doen. Tegelijkertijd is er ook ruimte voor plezier, ontspanning en veel lol met elkaar! 
Daarom wil ik mij graag inzetten voor de PGS. Ik geloof dat wij van betekenis kunnen zijn voor mensen in Soest en hoop daar de komende jaren een bijdrage aan te mogen leveren. 

Ben Bokdam
Samen met mijn vrouw Annette wonen we sinds 1980, het jaar van ons huwelijk, in Soest. Vanaf 1978 tot 2022 onafgebroken in het notariaat gewerkt. Na lokale verkenning kwamen we in de Oude Kerk terecht, geografisch gezien onze wijkkerk en het leek ons een goede gedachte om, als je ergens nieuw aan komt, (Kastanjelaan Soest-Zuid) allereerst te proberen een kerk te vinden waarin je ook je buurt- en wijkgenoten kunt tegenkomen. In de jaren tachtig zijn onze drie kinderen geboren. 
In 1981 werd ik ouderling-kerkvoogd in de toenmalige Hervormde Gemeente, waarbij de kerkvoogden roulerend dienstdeden in alle drie (‘gewone’ Hervormde) wijkgemeenten. Zodoende deed ik ook dienst in de Emmakerk en de Open Hof. (Over verbinding gesproken!). Ik hoop een beetje als springplank te kunnen fungeren voor jongere gemeenteleden vanuit met name de vierplek de Oude Kerk, om te gaan participeren in het bestuurswerk van de PGS, want daar wordt je alleen maar (geestelijk) rijker van, het vergroot je inzicht en tolerantie en je komt allengs meer tot de ontdekking dat, ondanks ogenschijnlijke verschillen in kerkcultuur of stijl van de viering, hoeveel meer er is waarin je met elkaar overeenstemt, bijv. in de erkenning van de liefde van Christus, die ons dringt. 

Bertus Tichelaar 
Ik ben Bertus Tichelaar, 59 jaar oud, en ben getrouwd met Aleida. Samen hebben we vier kinderen, en onlangs is ons 10e kleinkind geboren. We wonen 10 jaar in Soest, in die tijd bezochten we alle vierplekken regelmatig. Enkele jaren terug is de Emmakerk onze vaste plek geworden. Ik werk bij de EO, begonnen als journalist, jarenlang als manager, en nu weer journalist, door uitzendingen te maken, m.n. van Dit is de Dag op NPO Radio 1. Met Johan Visser heb ik als procesbegeleider in de PGS gewerkt aan een nieuwe start. Uiteindelijk groeide bij mij het verlangen om verantwoordelijkheid te dragen en me zo in te zetten voor de toekomst van de kerk in Soest. 

Daarmee zijn we er echter nog niet want nu moet het breed moderamen van de Classis Utrecht nog toestemming verlenen voor het starten van het beroepingswerk. Voor die toestemming is een vereiste (ordinantie 3-3-1) dat voor beide te zoeken predikanten een werkplan wordt opgesteld. 

De achtergrond van deze bepaling is dat de kerk wil bevorderen dat er formatieplaatsen van voldoende omvang beschikbaar blijven met het oog op de werkgelegenheid voor predikanten en de mogelijkheden voor hun mobiliteit. Het breed moderamen ziet erop toe dat er niet te veel en/of te kleine arbeidsplaatsen in deeltijd worden aangeboden. Indien nodig gaat het breed moderamen na of de kerkenraad met het oog daarop voldoende heeft gedaan om samenwerking van de predikanten voor beide kerken tot stand te brengen. 

Verder toetst het breed moderamen of de door de kerkenraad beoogde werkzaamheden passen bij de werktijd van de te beroepen predikant. Deze toetsing geschiedt dus aan de hand van een werkplan.

De beroepingscommissie van de Oude Kerk en het kernteam van de Emmakerk hebben begin deze week de richtlijnen voor het opstellen van een werkplan ontvangen en zijn daarmee aan de gang. Na afronding komen de beide plannen bij de kerkenraad die na instemming het breed moderamen informeert en toestemming verzoekt.

Rob Kracht 
Voorzitter a.i. kerkenraad